Binnenkort in Artishock

ZATERDAG 13 MAART 2010: YURI HONING ACOUSTIC QUARTET, aanvang 21.00 uur, entree € 10,-/7,50

Recensie Michiel van Ree

Yuri Honig Acoustic Quartet in Artishock

Opnieuw voelde Cees Schrama, onder andere bekend van Tros Sesjun, zich geroepen om als een heuse impresario cachet te geven aan de muzikale grootmeesters uit zijn stal: het Yuri Honing Acoustic Quartet. Hij kondigde als een cheerleader zijn favorieten aan. We waren bij een bijzonder concert, konden we uit de woorden van Schrama opmaken. Inderdaad betrof het muzikanten om van te smullen. Drummer Joost Lijbaart bleek een subtiele slagwerker die het kleine gebaar niet schuwt en er fijnzinnig op los borstelt en tikt. Frans van der Hoeven op de contrabas maakte opnieuw indruk (we zagen hem al eerder in Artishock) met zijn zangerig-melodieuze spel. Nieuwe ster aan het jazzfirmament Wolfert Brederode, was de benjamin en uitblinker met zijn enigszins klassiek impressionistische benadering van de piano. Hij was harmonisch zeer inventief en speelde ingetogen. En bandleider Honing bleek een ingetogen, lyrische blazer die maar heel af en toe het register van de harde lyriek van Coltrane opentrok.

De muzikanten waren publiekstrekkers want het zat goed vol op de dertiende maart in Artishock. De eigen composities van Honing en Brederode leverde stemmingskunst van de bovenste plank op. Het was verstilde muziek, vaak gespeeld in een mooie trage cadans waarop je als luisteraar heerlijk weg kunt dromen. Nauwelijks stevige swing, niks geen schrille klanken, nergens de ontnuchterende domper van een dissonant. Soms deed de muziek een beetje denken aan de ingetogen composities van Miles Davis voor de film “L’Ascenseur pour l’échafaud” van Louis Malle. De muziek van Honing is toch van een ander kaliber, helaas. De sfeer is prachtig, de muziek zou moeiteloos tot filmmuziek gepromoveerd kunnen worden. Introspectie alom, we denken aan New Age, Honing verwees even naar boeddhisme. Toch kabbelt deze muziek te veel. De muziek is zoetgevooisd en zou heel goed wat wrange, bittere accenten kunnen gebruiken. Je verlangt af en toe naar een scheef gereden schaats van zo iemand als Misha Mengelberg. Dat is natuurlijk allemaal een kwestie van smaak. De fantastische muzikanten wekten ontzag, maar géén bewondering. De luisteraar werd meer dan aangenaam onderhouden, maar niet betoverd! Misschien waren de verwachtingen te hoog gespannen en doen we daarmee de muzikanten onrecht aan, want het publiek was zeer, zeer ingenomen met de vertoonde kunsten in het Soester jazzcafé.

Michiel van Ree

Yuri Honing is waarschijnlijk het meest opvallende boegbeeld van de Nederlandse Jazz (volgens ‘The Penguin Guide to Jazz on CD’ en ‘The Oxford Introduction to Jazz’) met tourervaring in meer dan vijftig landen en een discografie die bijna dertig titels telt. Honing werkte met de groten der aarde als Pat Metheny, Charlie Haden en Paul Bley. In 2001 ontving hij de Edison Jazz Award voor zijn New Yorkse opnamesessie Seven met Paul Bley, Gary Peacock en Paul Motion.
In deze All-Star formatie werkt de saxofonist voor het eerst in bijna tien jaar weer met een pianist. De door het fameuze platenlabel ECM gecontracteerde pianist Wolfert Brederode neemt plaats in dit gloednieuwe kwartet waarin alles gaat over vrijheid, spriritualisme en ‘time’.

Bezetting: Yuri Honing – tenorsax, sopraansax; Wolfert Brederode – piano; Frans van der Hoeven – contrabas; Joost Lijbaart – drums.

Recensie in Draai om je Oren.