Binnenkort in Artishock

Regisseur: Anthony Fabian
Acteur: Sam Neill, Danny Keogh, Tony Kgoroge, Alice Krige, Jeremy Crutchley, Sophie Okonedo, Jonathan Pienaar
Scenario: Anthony Fabian
Producer: Anthony Fabian, Genevieve Hofmeyr, Margaret Matheson
Camera: Dewald Aukema, Jonathan Partridge
Componist: Helene Muddiman
Montage: St. John O'Rorke

Taking Woodstock neemt je mee terug naar hoe het wereldberoemde festival Woodstock ooit begon. Gebaseerd op het dagboek van Elliot Tiber, in een tijd waar alles mogelijk leek te zijn. Elliot werkt als interieurontwerper in Greenwich Village, maar moet terug naar El Monaco om het familiebedrijf te redden, dat door zijn onnozele ouders om zeep wordt geholpen. Om te zorgen dat het motel niet door de bank wordt overgenomen, moet Elliot met een geniaal plan komen. Wanneer hij hoort dat het geplande muziekfestival geen toestemming krijgt vanuit het buurtdorp Wallkill, biedt Elliot producer Michael Lang als alternatief een groot stuk grond en het familiemotel aan. Hij regelt snel een vergunning en introduceert de organisatoren van het concert aan Max Yasgur, op wiens erf het concert uiteindelijk zal plaatsvinden. De voorbereidingen op het concert zijn dan al in volle gang en langzaam wordt duidelijk dat de organisatie de animo heeft onderschat en er misschien wel een half miljoen mensen op af zullen komen.
Met de hulp van zijn vrienden en dorpsgenoten wachten ze een half miljoen mensen op dat onderweg is naar het festival van drie dagen vrede en muziek. Zo komt Elliot terecht in een beleving dat zijn leven - en een stukje cultuur - voorgoed verandert.

Een film met Woodstock in de titel schept natuurlijk verwachtingen. In het veertigste herdenkingsjaar van het legendarische rockfestival blijft de mythe van het evenement onverminderd groot en wordt het nog steeds gezien als een keerpunt in de wereldgeschiedenis. Lee en zijn vaste scenarist James Schamus concentreren zich in hun film meer op de organisatie van het concert dan op het daadwerkelijke evenement zelf.
Het gaat Lee niet om het concert maar veel meer om het gevoel dat het Woodstockfestival losmaakte bij een hele generatie jongeren die volwassen werden dankzij dit concert. Dat wordt dan ook gesymboliseerd door het karakter van Elliot Tiber, door wiens ogen we de film beleven. Tiber heeft een moeizame relatie met zijn ouders en worstelt met zijn seksuele geaardheid. Woodstock is voor hem een keerpunt in zijn leven, dat hem duidelijk maakt dat hij het veilige nest van zijn ouders moet verlaten en zijn dromen achterna moet gaan.

In de beelden van honderdduizenden mensen die vreedzaam met elkaar opgingen, slaagt Lee erin de idealistische grondslag van Woodstock veertig jaar later weer op te roepen en, belangrijker nog, over te brengen op de kijker. Hierdoor ontwikkelt Taking Woodstock zich tot een buitengewoon prettige kijkervaring, die in een aangenaam tempo voortkabbelt en daarbij ook nog eens perfect de tijdsgeest grijpt.