ZATERDAG 3 MAART: JAZZCLUB, met SJOERD DIJKHUIZEN, aanvang 20.30 uur, entree gratis.

Stevig swingende bebop.
 

De basis van Sjoerd's speelstijl is geworteld in de traditie van de grote jaren '50 saxofonisten als Hank Mobley, Sonny Stitt en Zoot Sims. Zijn uitmuntende instrumentbeheersing, alsmede groot gevoel voor rust en ruimtelijkheid zorgen ervoor dat zijn lyrische spel goed tot uiting komt. Dit maakt Sjoerd een veel gevraagd solist bij diverse (big)bands. Ook als sideman is hij vaak te beluisteren bij diverse artiesten. Verder is Sjoerd sinds de oprichting in 1996 lid van de New Concert Big Band (o.l.v. Henk Meutgeert), nu bekend als het Jazz Orchestra of the Concertgebouw.

Bezetting: Sjoerd Dijkhuizen - tenorsax; Martijn van Itterson - gitaar; Thomas Rolff - bas; Joost van Schaik - drums.

Recensie:

Sjoerd Dijkhuizen en Martijn van Itterson
Uitzonderlijk creatieve routine

'Iedere eerste zaterdag van de maand is er in Artishock in Soest JazzClub. De formule? Een expositie in de concertzaal en lokaal en/of landelijk bekende jazzmuzikanten die zich uitleven in de ruimte van de bar. Veel gelegenheidsformaties en veel ruimte voor muzikanten die willen “jammen”. De publieke belangstelling voor die clubavonden is steevast groot, maar groter dan op zaterdag 3 maart kon haast niet en dat was geen wonder want tenorsaxofonist Sjoerd Dijkhuizen en gitarist Martijn van Itterson zouden van zich laten horen. Drummer Joost van Schaik en bassist Thomas Rolff completeerden het kwartet.
De vraag was al snel waarom dit geen betaald concert was en het antwoord moet misschien zijn dat het een onbetaalbaar concert betrof. Er was eigenlijk in muzikale zin niets nieuws onder de zon in Artishock op deze memorabele avond. Of dat erg was? Helemaal niet! We hoorden swing, bebop, cool jazz, jazz uit de jaren ’50, maar wat klonk dat alles fris en sprankelend alsof er niet aardig wat tijd overheen is gegaan sindsdien. Dat was de grote verdienste van de muzikanten die af en toe verlegen werden van de bijval die ze kregen. “Wat is-ie goed hè!”, kraaide Sjoerd Dijkhuizen een keer na wéér zo’n verbluffende partij van “zijn” gitarist. In Nederland speelt iedere gitarist een beetje in de schaduw van Jesse van Ruller en Anton Goudsmit, maar Van Itterson trad zelfverzekerd uit die imaginaire schaduw. Op zijn klassieke Gibson (SE 125?) heeft hij dat heerlijke zompige geluid dat we kennen van Wes Montgomery. Hij leeft zich uit in prachtige arpeggio’s, blue notes, in de lage regionen gespeelde solo’s en over elkaar heen buitelende akkoordenreeksen zoals Wes Montgomery die ook speelde. De traditie op waarde geschat! Sjoerd Dijkhuizen doet niets voor zijn muzikale compaan onder. Hij speelt lyrisch, elegant, koket bijna en met een ongelooflijke souplesse. Een bewijs temeer dat creativiteit niet hoeft samen te vallen met originaliteit. Het publiek kon de aantrekkingskracht van het swingende viertal niet weerstaan. Allerlei standards passeerden de revue waaronder “All the things you are” en het prachtige “Darn that dream” dat het slotnummer is van “Birth of the cool” (opgenomen in 1949) van Miles Davis. Het was een avond waarop alles klopte en zelfs in het slotakkoord, een slow blues van Charlie Parker, werden alle registers nog eens opengetrokken. Van dit soort avonden kan het publiek geen genoeg krijgen'.

Michiel van Ree